Kobiecość w twórczości Sienkiewicza stanowi rozległą i złożoną sferę symbolizacji, która we wstępnej, uproszczonej lekturze, znaczy: „– Otrzymaliście dar, utraciliście go lub pozwoliliście sobie odebrać, więc teraz musicie go odzyskać, udowadniając równocześnie, że zasługujecie na niego”. 

Wiele już razy zadawałem sobie pytanie, dlaczego „Rodzinna Europa” w niemieckim tłumaczeniu nosi tytuł „West- und Östliches Gelände”, czyli „Zachodnie i Wschodnie okolice”. Autor tejże książki, która ujrzała światło dzienne pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku w polskim wydawnictwie emigracyjnym Kultura w Paryżu, bywa często określany przez intelektualistów, kolegów po piórze i krytyków jako twórca anachroniczny, miłośnik dialektyki i moralista; natomiast synkretyk, kolejne sugestywne określenie, jakim również chętnie bywa obdarzany, brzmi dość niewinnie i stanowi niemalże pochwałę dla Czesława Miłosza, poety polskiego. W ciągu swego długiego i trudnego życia (trwało 93 lata) musiał ciągle na nowo zmagać się z odrzuceniem przez innych jego politycznej postawy, nonkonformistycznej osoby i heretyckich dzieł – i to odrzucenie spotyka go także po śmierci, przede wszystkim we własnym kraju. Prawicowi konserwatyści nie są w stanie znieść Miłosza, a ortodoksyjni katolicy, agnostycy i ateiści nie pozostawiają na nim suchej nitki. Z kolei poszukujący przygód poeci, tacy, co to na nowo chcą wymyślić literaturę i język, widzą w wierszach Miłosza konserwatywnego i klasycyzującego nudziarza, który zajmuje się wyimaginowanymi, oderwanymi od życia problemami.