- Chciałbym przypomnieć, że w studio gościmy człowieka o wyjątkowym losie, mistrza sportowego w wyścigach, który dwukrotnie przeżył katastrofę lotniczą, jednak nie porzucił swojego ekstremalnego hobby…

- No, po co zmieniasz stację? – zapytał Jurko Stasię, która jedną ręką starała się zapleść warkocz, a drugą wciskała guziki. – Całe dzieciństwo marzyłem o tym, żeby zostać kierowcą rajdowym.

Stasia odwróciła się do okna i obiema rękoma zaplotła warkocz. Jurko, nie odrywając oczu od drogi, po omacku znalazł odpowiedni guzik, ale zamiast kierowcy rajdowego mówiła już jakaś egzaltowana babulka:

- Wiecie, za moich czasów były wyścigi na motocyklach po dworze. Tak, mój Wasyl siedział za kierownicą, ja siedziałam w przyczepce, bo takie były zasady i jechaliśmy po pustej drodze i rozpędzaliśmy się do prędkości światła. Pamiętam: wiatr we włosach, nic nie było widać, świst w uszach! Uważam, że lepsze są już wyścigi, niż młodzież wałęsająca się z butelką piwa w ręce…

W siódmej klasie u Leny zaczął się poważny kryzys wiary.
 

Bóg, do jakiego Lena pokornie modliła się każdego wieczora i każdego ranka, nagle stracił nad nią władzę, wyglądał jakoś zupełnie niepoważnie. Lenie opowiadała o nim jej babcia-staruszka. Pożyczyła go Lenie, oddała na krótki użytek, póki Lena nie znajdzie swojego własnego. Babcia nauczyła Lenę modlić się, co sama robiła każdego dnia bez wyjątku, przed świtem i przed zachodem słońca. Babcia miała dwóch Bogów – jeden wisiał na ścianie w kuchni (ten podobał się Lenie bardziej), a drugi – w pokoju, gdzie spała z dziadkiem. Rano babcia modliła się do drugiego, wieczorem do pierwszego, zaraz po tym, jak myła nogi.