Obudziłem się rano, wiedząc, że czas na odwrót został stracony i po prostu nie ma dokąd się wycofywać. Wyjście tak po prostu w słoneczne światło, które zdecydowanie zalewało pokój i porzucenie tego miejsca, zdawało się niemożliwe. Nocą jeszcze mógłbym to zrobić, ale nie teraz. Od razu łatwiej było myśleć, wstałem i usiłując nie obudzić Koczy zacząłem się zbierać. Założyłem bojówki czołgisty, znalazłem pod łóżkiem ciężkie wojskowe buty, znoszone, jednak wciąż solidne. Pomyślałem, że lepiej je dziś założyć na wypadek krwawych utarczek.

*
mieszkamy.
pracujemy.
jesteśmy porządni. 
jesteśmy pracowici.
mamy jedno marzenie. 
jesteśmy chorzy. 
ukrywamy się.
znamy wasze zasady. 
jesteśmy zdrowi. 
jesteśmy zmęczeni. 
pocimy się.
jesteśmy spokojni.
jesteśmy czujni.
jesteśmy nerwowi.
nie możemy spać nocą.
nie możemy znieść śniegu.
pracujemy.
mieszkamy w pokojach. 
mieszkamy w mieszkaniach.
kłaniamy się.

*** 
Niewiadomo dlaczego taka niemożność ruchu dotknęła mojego pradziadka Stefana, ale o Paraskewie – mojej babci, która zrezygnowała z chodzenia – wiem dokładnie, bo tylko ja siedzę wysoko, wszystkich obserwuję i absolutnie wszystko wiem. W dzieciństwie dziewczynka Paraskewa – siódma córka – miała złą pamięć. Pamiętała tylko to, co chciała, a najczęściej wszystko sobie zmyślała i tylko to zapamiętywała.

Boli mnie gardło. Nie mogę dużo mówić. Poza tym, jeśli mogę być szczera, nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Sporo myślę, ale jakoś brakuje mi swoich własnych myśli. Nie potrafię ocenić, ani tego, co się dzieje ze mną, ani z ludźmi, których znam. Wiem tylko jedno: jestem bardzo sentymentalna. Nie gniewajcie się, że tak często płaczę. To normalne. Mogę płakać nawet więcej.