I.

Pani Schlüter
To i tak było wystarczająco niesmaczne.
Ci ludzie w chałupie.
Wynocha wszyscy wynocha.
Tyle ludu naraz.
A tak to nikt nie przyjdzie.
Czekałam na dostawcę soków.
No i się spóźniał.
A ja już byłam kompletnie.
Tak.
Moje małe co nieco po rozmowie telefonicznej.
Miroslaw.
To pan.
Schlüter zgadza się czwarte piętro bez windy.
Niech pan będzie o trzeciej.
Pan.
Miroslawie.
Dziś zupełnie sam na sklepie tak tak biedaczysko.
Jabłkowo grejpfrutowy wielowitaminowy.
Jak zwykle.
Gorzki.
Karino Schlüter lubisz gorzko.
Tak tak tak.
Gorzko giętko gówniano.
Niesmacznie.
Dobranoc.
Dosyć przysłówków na dziś.
Przysłówki to coś dla przeżuwaczy.
Mamy mamy proszę pani.
I rzyg.
Jak to się mogło stać to z rzyganiem jezu jezu jezu.
Bułka była przewidziana w rozkładzie dnia.
Dwunasta piętnaście.
O trzeciej i to punkt trzecia byłam kobietą tragiczną.
Z tej całej zgryzoty mam idealną wagę.
Cienka jak pajda chleba no super.
Zastanawiałam się nad różem.
Różowe policzki.
To wygląda tak cholernie zdrowo morowo i radośnie.
Ale o to właśnie chodzi radość.
Niech nikt nie mówi potem.
Karin Schlüter.
Była bladym trupem.
A więc róż.
Byłam w pełni gotowości ostatni raz uzbrojona po zęby i w sukni.
Telefon.
Telefon był niebezpieczny.
Nie żeby przyszło mi do głowy. Do kogoś.
Kogokolwiek.
Nie.
Kabelek rach ciach ciach i po krzyku.
Dzwonek.

AKT PIERWSZY

Pośrodku sceny stoi całkiem zwyczajny, nawet dość prosty, stół bez obrusa, na nim talerzyk z owocami, obok – świeczka.  Do stołu dosunięte krzesła. W  kącie pokoju – fotel bujany, na którym, splótłszy ręce, drzemie Stara. Leciutko buja się w fotelu. Obok  krzesła – stolik na gazety, na którym stoi lichtarz z zapalonymi świeczkami i karafka z wodą, kilka szklanek. 
W innym kącie pokoju – drzwi, które stoją tak po prostu bez ściany. Proste, zamknięte drzwi. 
W głębi sceny wychodzące na ulicę okno. Całe zaparowane, zdaje się całkowicie skute mrozem. 
Stojąc nieruchomo, plecami do widzów, Starszy Brat w skupieniu wygląda przez okno. 
Słychać głuche wycie wiatru, odgłos ten to nasila się, to przycicha. Na krańcach sceny porozstawiane jakieś szafki, na których stoją świeczki.
Przez pewien czas na scenie panuje milczenie, Stara drzemie, bujając się w fotelu, Starszy Brat wypatruje czegoś za oknem, ledwie słyszalny wiatr. 
Wychodzi Młodszy Brat. Ubrany w jakiś stary kożuch, w ręku zapalona lampa gazowa. Starszy Brat nerwowo odwraca się. 

Starszy Brat
To ty?

Młodszy Brat
A niby kto? (zrzuca z siebie kożuch, gdzieś go zawiesza, na stole stawia lampę. Powoli, niezauważalnie dla pozostałych przebudza się Stara. Starszy Brat uspokaja się, odwraca do okna i dalej patrzy przed siebie.)

Starszy Brat
I co tam?

Młodszy Brat
Światła nie będzie, dopóki nie znajdę kawałka drutu, żeby wszystko naprawić. Trzeba by dokupić. 

Starszy Brat (dość obojętnie, nie odwracając się)
A tu gdzieś się nie znajdzie?